Bitwa o Górę św. Anny

Kontekst wydarzenia

Bitwa o Górę św. Anny to kluczowy i niezwykle zacięty epizod III powstania śląskiego, mający zdecydować o przynależności państwowej Górnego Śląska. Strategiczne wzgórze, na którym wznosi się sanktuarium, zostało na początku zrywu zajęte przez siły powstańcze, jednak 21 maja niemiecki Selbstschutz (oddziały ochotnicze pod dowództwem gen. Karla Hoefera, wspierane przez doświadczonych bojowników z Bawarii) ruszył do potężnego uderzenia. Przez kolejne dni rejon góry przechodził z rąk do rąk w toku krwawych walk na bagnety, w których po stronie polskiej wsławił się m.in. pułk pszczyński oraz bohaterskie pododdziały marynarzy z por. Robertem Oszkiem na czele. Choć ostatecznie Niemcy zdołali utrzymać sam szczyt, a wycieńczone walkami strony zostały rozdzielone przez alianckie wojska okupacyjne, opór powstańców uniemożliwił niemieckim siłom dalszy marsz na wschód i przesądził o korzystniejszym dla Polski podziale obszaru plebiscytowego przez Radę Ambasadorów.