Zjazd gnieźnieński

Kontekst wydarzenia

W marcu 1000 roku do Gniezna przybył cesarz Otton III, by pomodlić się przy grobie św. Wojciecha i spotkać z Bolesławem Chrobrym — władcą młodego, ale coraz silniejszego państwa polskiego. Podczas zjazdu cesarz symbolicznie uznał rangę polskiego księcia, nazywając go „bratem i współpracownikiem cesarstwa”, a Polska zyskała własną niezależną organizację kościelną z arcybiskupstwem w Gnieźnie. Według kronikarzy Otton miał nawet podarować Chrobremu kopię włóczni św. Maurycego, symbol królewskiej władzy. To wydarzenie uznaje się za moment, w którym Polska oficjalnie wkroczyła do politycznej wspólnoty chrześcijańskiej Europy.